• Reeds gesponsord bedrag
    23.042 €
  • Reeds gestapte dagen
    98
  • Reeds gestapte kilometers
    2854

Eindelijk, de Atlantische oceaan…

Dag 97 (vrijdag) : Olveiroa – Muxía – 32 km – 618 hoogtemeters.

Vaak had ik al het gevoel weer eens voor de verkeerde slaapplaats gekozen te hebben. Maar deze keer was het anders. Het was er proper en  gezellig.

Maar een beetje later op de avond ben ik dan zonder het zelf te zoeken of het te willen, betrokken geraakt in een gesprek dat me serieus aan de ribben bleef plakken.
Ik kan of wil er (nu toch nog niet) verder over in detail gaan.
Dat gesprek was nog maar eens een bevestiging voor mij, dat Pelgrims onder elkaar veel meer durven tegen elkaar te zeggen, dan dat ze het anders zouden doen.

Na een 10 tal km gestapt te hebben vandaag, haalde ik een Poolse jongen in van 19 jaar. Top kerel !
We zijn de rest van de km’s samen gebleven. Na de zomer start hij zijn studies in de richting psychologie.
Vol passie wist hij me er nu al veel over te vertellen.
Ik zal het wel nooit weten, maar het zou me verbazen moest hij er niet in slagen. Hij gelooft erin dat hij het kan, dus is hij al halfweg…

Om 12.25u hebben we dan samen voor het eerst de zee gezien. Het was vanop een hoogte en op nog geruime afstand. Maar toch…
We gaven elkaar een stevige handdruk. Ja, het was best wel een intens moment.

Mijne Poolse “vriend” had een slaapplaats gereserveerd in Muxía.
Ik ben meegegaan tot daar, maar het was ondertussen al volzet.
We namen er afscheid en ik trok terug alleen verder.
Voor één van de laatste keren voelde ik terug die vreemde spanning bij me opkomen. De spanning  gelinkt aan het vinden van een bed…
Raar, maar ook dat zal ik op een bepaalde manier missen.

Het viel best mee, in de derde albergue was er nog ruim plaats voor mij.

‘k Heb wel terug een beetje schrik voor de komende nacht. Ik ben er bijna zeker van dat mijn dichtste buur een stevige snurker zal zijn.
Vreemd, zelfs dat heb ik na die 96 dagen leren onderscheiden bij mensen. En het zijn zeker niet enkel de zwaarlijvige wè. Lichtgewichten kunnen ook best wel van zich laten horen…
Maar bij mijn buur hier is het eigenlijk niet moeilijk om het al te weten. Hij is nu nog wakker en snurkt al… 🙈
Mijn oordopjes liggen al klaar. 😉

Ik kon me hier natuurlijk in dat vissersstadje ook een hotelkamertje afhuren, maar de laatste dagen wil ik nog zoveel als mogelijk tussen mijn soortgenoten doorbrengen.

Tijdens een rustig moment vanavond, toen ik naar de zee zat te staren dacht ik bij mezelf: waarom ben ik eigenlijk niet te voet naar Koksijde geweest om de zee te zien ? 🤔

Morgen mijn laatste 30 km tot aan het 0,000 km paaltje…
‘k Weet nu al dat het raar zal doen. Het liefst zou ik ze alle 30 alleen willen stappen.

Zo zou ik mogelijks nog eens mijn gehele Camino kunnen in gedachten overdoen. En als ik een zwak momentje heb, dan zou het niemand opvallen dat ik mijn zakdoek nodig heb… 🙈

Met dank aan Maddy & Jean-Pierre Haemers voor het sponsoren van de zevenennegentigste etappe.

QUOTE VAN DE DAG : Niet iedereen die ronddoolt, is verdwaald..

.

Zie sponsormogelijkheden

Deel dit stuk met je vrienden...
Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

6 reacties op “Eindelijk, de Atlantische oceaan…”

  1. Youri Delporte zegt:

    Hallo Dirk,
    Mooi verhaal! Ja ik geloof dat er veel loskomt bij de mensen…. iets wat normaal is denk ik, je voelt je sterk dat je dit onderneemt en hebt de moed dan om dingen te vertellen of te delen met iemand.
    Ja de laatste 30 km van uw camino, een super ervaring voor u en een grote overwinning!
    Je het dit super fantastisch afgelegd! En ja dat het een wandeling zal zijn met veel gevoelens dat is denk ik ook normaal., gebruik meer gerust uw zakdoek, met of zonder andere pelgrimers rond u. Iedereen zal wel zo een moment hebben.
    Maar geniet, geniet van het prachtige zeelandschap. En van hieruit heel veel respect voor u, veel bewondering! En een mooi bedrag fantastisch mooi bedrag samen gekregen voor de Pelikaan! Echt prachtig!
    Een welgemeende Proficiat!!!
    Er is maar 1 maar…….. wat nu? Als wij niet dagelijks meer een verhaal gaan kunnen lezen van u??? 😂😀
    Vele groetjes en respect!
    Youri

    • Dirk zegt:

      Dag Youri, emotioneel viel het eigelijk nog best mee. Mijn momentje moet nog komen denk ik. Nee, ben ik zeker van…
      ‘t Zal raar doen om morgen niet te stappen. 🤔🤷‍♀️😉

  2. Peter Walters zegt:

    Dirk,
    Heb pas vandaag je relaas van deze week kunnen lezen. Prachtig dat je er geraakt bent en nu vandaag op weg naar het laatste eindpunt. Ik kan me voorstellen dat er veel emoties opkomen gedurende die laatste dagen, uren…
    Ik voel zelf aan dat het emotioneel is om die laatste km te doen en ondertussen terug te kijken op een vat vol uiteenlopende ervaringen, gesprekken, kontakten …
    Ik ben benieuwd je terug te horen over je ervaringen als je terug thuis bent.
    Geniet er ondertussen nog maar ten volle van he

    • Dirk zegt:

      Dank je wel Peter voor jou reactie.
      Ja, het zal raar doen voor mij om straks niet te stappen. Geloof me, ik heb hier net een unieke ervaring mogen beleven !! Tot binnenkort. 😉

  3. Doortje zegt:

    Dirkske ,kan geloven dat dat die laatste momenten stappen emotioneel ga zijn ,en die spanning komt denk ik van wat je al bereikt en meegemaakt hebt,tis verdomme wel iets hé,je mag enorm trots zijn.De spanning voor morgen is een soort van ontlading achteraf.
    Moet je eens vragen aan die Poolse psycholoog in spe 🤔.
    Geniet van alles dat is eigenlijk het enige wat ik je nog kan wensen,dikke knuffel 💋

    • Dirk zegt:

      Doortje, bedankt voor de vele reacties dat ik kreeg van jou. Het deed me telkens plezier om ze te kunnen lezen. En als ik het even moeilijk had, dan las ik ze nog eens… 🤷‍♀️😉

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *